Volgens de een is de overgang van bevolkingsgroei naar bevolkingskrimp een urgente ontwikkeling waar Nederland mee wordt geconfronteerd, volgens de ander hoeft krimp in een land als Nederland nooit een probleem te zijn. Al krijgen we misschien te maken met rollatorregio’s en ‘trage steden’ (città slow), het gaat erom slim te krimpen: slimpen (Gert-Jan Hospers, 2010).

Niet-westerse allochtonen vormen nu nog een jonge bevolkingsgroep. Momenteel is ruim één op de drie niet-westerse allochtonen jonger dan 20 jaar. Onder autochtonen bedraagt dit aandeel minder dan 25 procent en onder westerse allochtonen minder dan 20 procent. Echter, de komende decennia neemt de gemiddelde leeftijd van de niet-westerse allochtonen ook steeds toe. Dit komt enerzijds doordat de 2e generatie ouder wordt en anderzijds doordat de aanwas door geboorte minder sterk zal zijn dan in het verleden.

Hoe anticiperen we op de regionale verschillen die in de komende decennia (sterker) kunnen optreden in groei, stagnatie en krimp? En op de toenemende scheidslijn tussen de Randstad en de grote steden (met pull factoren) aan de ene kant en het krimpende ommeland aan de andere kant? (Hoewel: de krimp speelt zich nu ook al af in steden als Schiedam en Rotterdam). En hoe benutten we de kansen van de krimp: op meer betrokkenheid en zeggenschap van de bevolking bij hun leefomgeving, meer kansen voor de niet-standaard werknemer op een baan, mogelijkheden voor innovaties in de zorg (van postbode tot zorgbode)?